അതിര്..ആകാശം..ഭൂമി!

അവര്‍ തീമഴ പെയ്യുന്ന ഭൂപടങ്ങളില്‍ മുറിവേറ്റ നാടിൻ്റെ വിലാപങ്ങളെ ചുവന്ന വരയിട്ട് അടയാളപ്പെടുത്തും. വീട്ടിലേക്ക് ഒരു റോക്കറ്റ് വന്ന വഴി കൂട്ടുകാരിയുടെ കുഴിമാടത്തിലേക്കു നീട്ടിവരയ്ക്കുന്നു. ഒച്ചയ്യില്ലാതെ വരയ്ക്കുന്ന നിലവിളികളെ കണ്ണീരിലിട്ടു വെക്കുന്നു. പൂക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒന്നാം പാഠം മറക്കുന്നു. പൂമ്പാറ്റകളുടെ കരിഞ്ഞ ചിറകുകളും ഉടഞ്ഞ മഴവില്ലുകളും ഉമ്മകള്‍ വറ്റിയ കവിളില്‍ തെളിയുന്നു. അവര്‍ കറുത്ത ആകാശങ്ങളെ കിളികളില്ലാതെ വരയ്ക്കുന്നു. വിരല്‍ത്തുമ്പില്‍ നൊമ്പരങ്ങള്‍ മുറിഞ്ഞൊഴുകുന്നു. പടനിലങ്ങളില്‍ നിന്നൊരു പാഠവും പഠിപ്പിക്കാനില്ലാത്ത പള്ളിക്കൂടങ്ങളിലിപ്പോഴും കുത്തഴിഞ്ഞ പുസ്തകങ്ങള്‍ കൂട്ടിത്തുന്നുന്ന കുഞ്ഞിക്കൈകളില്‍ വിശപ്പിൻ്റെ രേഖാചിത്രം…

ബസണ്ണയുടെ നിരാശകൾ

ഒരു സ്ഥിരം വെള്ളിയാഴ്ച സഭയിൽ വച്ചു വളരെ പെട്ടെന്നാണ് ബസണ്ണയുടെ മൂഡ് മാറിയത്. വിനീത്, തൻ്റെ അപ്പൻ കാശ് മാത്രം നോക്കി ഏതോ കല്യാണത്തിന് നിർബന്ധിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു സ്ഥിരം പരിപാടിയായ കുടുംബക്കാരെ തെറിവിളി തുടങ്ങിയ സമയത്ത്, “ഗ്ര്ര്ർ” എന്ന് ശബ്ദത്തിൽ വലിയ ഏമ്പക്കത്തോടെ തൻ്റെ മൂന്നാം പെഗ് ഇറക്കിയ ആവേശത്തിൽ ബസണ്ണ ടേബിളിൽ ഊക്കോടെ ഒന്നിടിച്ചു. എന്നിട്ടു പ്രഖ്യാപിച്ചു “ഏയ് ഭായ്, ഈ വിശ്വാന്തരതല്ലിയാവുതെ ഇബ്രു വ്യക്തികളു മധ്യേ പ്രീതി, പ്രേമ ഇല്ലാ, എല്ലാം സുള്ളൂ,…

മഴ

“കാറ്റിൻ്റെ അകമ്പടിയോടെ കാലം തൻ്റെ ഓർമ്മകളെ മണ്ണിലേക്കു കുടഞ്ഞിട്ടു. പളുങ്കു മണികൾ ചിതറും പോലെ ആ ഓർമ്മകൾ മണ്ണിൻ്റെ മാറിൽ ചിതറിത്തെറിച്ചു വീണു. കാലം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ഓർമ്മകളുടെ നൊമ്പരത്തിൽ വാനത്തിൻ്റെ അതിരുകൾ നെഞ്ചിടിക്കും ശബ്ദത്തിൽ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. കൈവിട്ടുപോയ ഓർമ്മകളെ കണ്ടെത്താനായി ശരങ്ങൾ പോലെ വെള്ളിവെളിച്ചം ഭൂമിയിലേക്കു പായിച്ചു. പക്ഷേ ഓർമ്മകളുടെ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ തഴുകുവാനാളില്ലാതെ, കൈപ്പിടിയിൽ ഒതുക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ തേങ്ങലിൻ്റെ മർമ്മരത്തോടെ ഇല്ലാതാകുകയായിരുന്നു. കടലിൻ്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്…തിരമാലകളുടെ ആരവങ്ങളിലേക്ക് …ഒന്നുമല്ലാതെ എത്തിച്ചേർന്നപ്പോൾ, നഷ്ടപ്പെട്ട ഓർമ്മകളെ മറന്നെന്ന പോലെ വാനം ഈറൻ…

വിസ്‌മൃതിയിൽ നിലാവ് പെയ്യുമ്പോൾ

വിസ്മൃതിയിലെങ്ങോ നിലാവു പെയ്തൊഴിയവേ.. നിൻ്റെ തീരങ്ങളിൽ ഇളവേൽക്കുവാൻ വന്ന ഒരു മേഘശകലമായ് ഒഴുകിയിരുന്നു ഞാൻ. ഇരുൾ മാഞ്ഞു മെല്ലെ തെളിയുന്ന മാനം പോൽ മറവി തൻ മറനീക്കി വരികയായ് ഓർമ്മകൾ കനവിൻ്റെ ചരടിൽ കൊരുത്ത തീപ്പൂക്കളായ് നിൻ പ്രണയമെന്നെച്ചുട്ടുപൊള്ളിക്കവേ വീണ്ടുമാ പിൻവിളിയിലുള്ളം നടുങ്ങിയോ? അന്യൻ…എന്നും നീയെനിക്കന്യൻ ഉച്ചക്കൊടുംവെയിലിലൊരു മരഛായ തൻ കുളിർ പറ്റി ഒരു മാത്ര ഒന്നായി നിന്നവർ ഇരുവഴിയേ പിരിഞ്ഞവർ നമ്മളെന്നും ഒരു വാക്കിൻ്റെ ഉൺമയെ മുറുകെ പുണർന്നവർ നിറമുള്ള നിഴലുപോലൊരു വ്യർത്ഥമോഹത്തിൻ ചിരിയും നിരാശയും…

തലമോടികൾ

ഉറക്കമെണീറ്റാലന്തിവരെയെത്ര തലമോടികൾ വകഞ്ഞും ചീവിയും ചീകാതെയും നരച്ചും ചെമ്പിച്ചും കറുത്തും പിരിഞ്ഞും പിരിയാതെയും നീർത്തും തൂക്കിയും ചുരുട്ടിയും തലമോടിയെച്ചിന്തിച്ചുറക്കമില്ലാരാത്രികൾ അതിലൊരു രാത്രിയിൽ മരണം പാതിമെയ്യായ മാത്രയിൽ ചിന്തയേറിപിളർന്നിതെന്തിനീ മുടി ഈ തടി മുടിചുമെന്നോർത്താൽ. നിങ്ങൾക്കും എഴുതാം..ഒരു പക്ഷേ ഇതൊരു തുടക്കമായിരിക്കാം. പണ്ടെപ്പോഴോ പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ച ഒരു യാത്രയുടെ തുടക്കം. അക്ഷരങ്ങളുടെ ലോകത്തിലൂടെ ഒരു കൊച്ചു പ്രയാണം. ഈ പ്രയാണത്തിൽ പങ്കാളികളാകാൻ താല്പര്യമുള്ളവർ താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ലിങ്ക് വഴി ബന്ധപ്പെടുക, എനിക്കും എഴുതണം കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾക്കായി, info@wordket.com എന്ന ഇ-മെയിലിൽ…

യമുനയുടെ ഹർത്താൽ

ഒഴുകില്ല ഞാനിനി പഴയ വഴിയിലെ അഴുകിയ ചെളിക്കുണ്ടു കീറിലൂടെ വെറുമൊരു ഓടയല്ല ഞാൻ, ഹിമവാൻ്റെ ശൗര്യം തുടിക്കും ജ്വലിക്കുന്ന ചോലതാൻ സംസ്‌കാര ഹർമ്യങ്ങൾ പൂത്തതും, കായ്ച്ചതും എന്നുമ്മറത്തിന്നു തന്നെയല്ലെ പൈതൃകപ്പൂജകൾ തൻ പേരിലെന്നെയീ വിഷലിപ്തമാക്കുന്ന തർപ്പണങ്ങൾ ഇനിയെൻ്റെ മാറിലേക്കെറിയല്ലെ മക്കളേ പാഷാണപ്ലാസ്റ്റിക്ക് കഷണങ്ങളെ എൻ്റെ മരണമെത്തും മുമ്പ് കാണുവാനാശയായ്, ഹരിതാഭമായൊരു തട്ടകത്തെ കാളിയൻ തുപ്പിയ വിഷമല്ല, കാലം തളിർക്കാൻ വമിപ്പിച്ച കടും വിഷം ഇന്നെൻ്റെ കണ്ണനില്ല, ഇവിടെ കാർവർണ്ണനെ അമ്പെയ്ത നിഷാദൻ മാത്രം വയ്യെനിക്കെൻ്റെ  പിതാവേ ഹിമവാനെ…