ചുവപ്പ്

ചിലപ്പോഴെങ്കിലും നിൻ്റെ ഓർമ്മകൾഎന്നെ തിരയാറുണ്ടോ? മഴ പെയ്യുന്ന രാത്രികളിൽഅരിച്ചിറങ്ങുന്ന തണുപ്പിനോടൊപ്പംഎൻ്റെ ഓർമ്മകളും നിന്നെ വേട്ടയാടാറുണ്ടോ? എൻ്റെ ശരീരത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ നിൻ്റെ നഖങ്ങൾക്കടിയിൽ ഇപ്പോഴും എൻ്റെ നനുത്ത മാംസപേശികൾ അള്ളിപിടിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടോ? അവ ഇപ്പോഴും നിന്നോട് അല്പം ദയ യാചിച്ചു കേഴുന്നുണ്ടോ? ഇഴയറ്റുപോയ എൻ്റെയുടയാടകൾ നിൻ്റെ കരവലയങ്ങളിൽ ഇന്നും പിടയുന്നുണ്ടോ? ആ രാത്രി ഇന്നും എന്നെ വേട്ടയാടുന്നത് നീ അറിയുന്നുണ്ടോ? എൻ്റെ മുടിയിഴകൾ ഇന്നും നിൻ്റെ കൈകളിൽ ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നുണ്ടോ? നീയെനിക്ക് ആരായിരുന്നുവെന്ന ചോദ്യം നിൻ്റെ ചിന്തകളിൽ എന്നെങ്കിലും കടന്ന്…

ഒരിക്കലെങ്കിലും

ഒരിക്കലെങ്കിലും തിരിച്ചു പോകണം വെയിൽ ചായുന്ന നേരത്ത് മുളങ്കാടുകൾ പാട്ടു പാടുന്ന മയിലുകൾ പറന്നിറങ്ങുന്ന നാട്ടുവഴികളിലേക്ക് കൊയിത്തൊഴിഞ്ഞ  പാടങ്ങളിൽ കരിമ്പനത്തലപ്പുകളുടെ നിഴലുകൾ ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നത് നിശബ്ദരായി നോക്കി നിൽക്കണം രണ്ടപരിചിതരെ പോലെ… ഹൃദയങ്ങളപ്പോൾ പെരുമ്പറ കൊട്ടുകയായിരിക്കും “ഞങ്ങൾ വന്നു.. വീണ്ടുമൊരിക്കൽ കൂടി” അപ്പോൾ അങ്ങകലെ കുതിരാൻ കാടുകൾ കാത്തിരിക്കുകയാവും മഴയിൽ കുതിർന്ന്.. പിന്നെയും പടർന്നു പച്ചച്ച്.. സന്ധ്യയെ പുതച്ചുവന്ന കിഴക്കൻ കാറ്റിൻ്റെ കാതിൽ ഇരുണ്ട മാമരങ്ങൾ നീണ്ട വർഷങ്ങളുടെ കണക്ക് പറയുകയാവും.. ശുഭം നിങ്ങൾക്കും എഴുതാം..ഒരു പക്ഷേ…

അതിര്..ആകാശം..ഭൂമി!

അവര്‍ തീമഴ പെയ്യുന്ന ഭൂപടങ്ങളില്‍ മുറിവേറ്റ നാടിൻ്റെ വിലാപങ്ങളെ ചുവന്ന വരയിട്ട് അടയാളപ്പെടുത്തും. വീട്ടിലേക്ക് ഒരു റോക്കറ്റ് വന്ന വഴി കൂട്ടുകാരിയുടെ കുഴിമാടത്തിലേക്കു നീട്ടിവരയ്ക്കുന്നു. ഒച്ചയ്യില്ലാതെ വരയ്ക്കുന്ന നിലവിളികളെ കണ്ണീരിലിട്ടു വെക്കുന്നു. പൂക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒന്നാം പാഠം മറക്കുന്നു. പൂമ്പാറ്റകളുടെ കരിഞ്ഞ ചിറകുകളും ഉടഞ്ഞ മഴവില്ലുകളും ഉമ്മകള്‍ വറ്റിയ കവിളില്‍ തെളിയുന്നു. അവര്‍ കറുത്ത ആകാശങ്ങളെ കിളികളില്ലാതെ വരയ്ക്കുന്നു. വിരല്‍ത്തുമ്പില്‍ നൊമ്പരങ്ങള്‍ മുറിഞ്ഞൊഴുകുന്നു. പടനിലങ്ങളില്‍ നിന്നൊരു പാഠവും പഠിപ്പിക്കാനില്ലാത്ത പള്ളിക്കൂടങ്ങളിലിപ്പോഴും കുത്തഴിഞ്ഞ പുസ്തകങ്ങള്‍ കൂട്ടിത്തുന്നുന്ന കുഞ്ഞിക്കൈകളില്‍ വിശപ്പിൻ്റെ രേഖാചിത്രം…

ബസണ്ണയുടെ നിരാശകൾ

ഒരു സ്ഥിരം വെള്ളിയാഴ്ച സഭയിൽ വച്ചു വളരെ പെട്ടെന്നാണ് ബസണ്ണയുടെ മൂഡ് മാറിയത്. വിനീത്, തൻ്റെ അപ്പൻ കാശ് മാത്രം നോക്കി ഏതോ കല്യാണത്തിന് നിർബന്ധിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു സ്ഥിരം പരിപാടിയായ കുടുംബക്കാരെ തെറിവിളി തുടങ്ങിയ സമയത്ത്, “ഗ്ര്ര്ർ” എന്ന് ശബ്ദത്തിൽ വലിയ ഏമ്പക്കത്തോടെ തൻ്റെ മൂന്നാം പെഗ് ഇറക്കിയ ആവേശത്തിൽ ബസണ്ണ ടേബിളിൽ ഊക്കോടെ ഒന്നിടിച്ചു. എന്നിട്ടു പ്രഖ്യാപിച്ചു “ഏയ് ഭായ്, ഈ വിശ്വാന്തരതല്ലിയാവുതെ ഇബ്രു വ്യക്തികളു മധ്യേ പ്രീതി, പ്രേമ ഇല്ലാ, എല്ലാം സുള്ളൂ,…

വൈറസ്

ഏകാന്തത ഒരു മാരക വൈറസ് ആണെന്ന് പലപ്പോഴും ഞാൻ വിചാരിക്കാറുണ്ട്. നമ്മുടെ അനുവാദമില്ലാതെ തന്നെ, തൻ്റെ നിശബ്ദ ശല്കങ്ങളാൽ അത് നമ്മെ സ്പർശിക്കും.. പിന്നെ, ആരും കാണാതെ, ഒരു വിഷവള്ളി പോലെ..നമ്മളിലേക്ക് പടർന്നുകയറും. അപ്പോൾ ആൾകൂട്ടമൊഴിഞ്ഞു നാം തനിയെ ആകും.. ഈ ലോകത്തിനു നേരെ വാതിൽ കൊട്ടിയടക്കാൻ,.. ആരും കാണാതെ ഒളിഞ്ഞിരിക്കാൻ…നാം പഠിക്കും. ചൂടും കുളിരും നമ്മെ മാറി മാറി പുണരും.. നാം ചുമയ്ക്കും, കിതയ്ക്കും, ശ്വാസത്തിന് വേണ്ടി പിടയും…. അപ്പോൾ, ‘നമ്മളി’ൽ നിന്ന് ‘നീ’യും ‘ഞാനു’മെന്ന…

ക്വാറന്റീന്‍

അലാറങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്കുമപ്പുറം ഉറക്കം കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയിക്കിടത്തി ഒരുപാട് വൈകിയുണര്‍ത്തുന്ന ചില രാവിലെകളുണ്ടായിരുന്നല്ലോ, ഒരു പക്ഷേ ഇത്ര നേരത്തേ ഉണര്‍ന്നിരുന്നാലത്തരം പ്രഭാതങ്ങളകന്നു പോകുമായിരിക്കും. അത്രമേല്‍ തിരക്കിട്ട് അടുക്കളയിലേക്കോടി തിളച്ചുതൂവും ചായക്കരുകില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരുപാട് മൂലകളില്‍ നിന്ന് മീശ വിറപ്പിച്ച് തുറിച്ചു നോക്കിയെത്തുന്ന പാറ്റകളുണ്ടായിരുന്നു. എവിടെപ്പോയൊളിച്ചു പോലും.! സോപ്പു പതയില്‍ കുളിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ജനലരുകിലൊളിച്ചിരുന്ന് തുറിച്ചു നോക്കുന്ന ആ പല്ലിയേയും ഇപ്പോള്‍ കാണുന്നേയില്ല. ആരവങ്ങളൊഴിഞ്ഞൊരു സ്‌റ്റേഡിയത്തിന് നടുവില്‍ നിന്നു നനച്ചു തോര്‍ത്തും പോലുണ്ട്. അടുക്കളയലമാരയില്‍ പഞ്ചസാര ഡപ്പിക്കു ചുറ്റും നൃത്തം…

ഓർമ്മകൾ

നിന്നിലേക്കുള്ള പാതകളാണ് ഓരോ ഓർമ്മയും. അതിൽ പലതിനും കണ്ണുനീർ നനവുണ്ട്. ചില നനവുകൾ നിന്നെ അകാലത്തിൽ നഷ്ടപെട്ടതിനെയോർത്ത്. മറ്റു ചിലത് ആ നഷ്ടത്തിലൂടെ ഉയർന്ന വലിയൊരു ശൂന്യതയോർത്ത്. മറക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്തോറും പല ഓർമ്മകളും പൂർവാധികം ശക്തിയോടെ തിരിച്ചുവരും. അവ മനസ്സിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും അലട്ടികൊണ്ടേയിരിക്കും. വേർപാടിൻ്റെയും ഒറ്റപ്പെടലിൻ്റെയും കൈകൾ ആ ഓർമ്മകളുടെ കൂടെ വന്ന് എന്നെ നിത്യേന ചുറ്റിവരിയാറുണ്ട്. ഓർക്കാൻ സുഖമുള്ളവയാകട്ടെ പതിയെ മറവിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് അകന്ന് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നുവെന്ന് തോന്നുന്നു. ഈ ഓർമ്മകളെല്ലാം എവിടെ പോയി ഒളിക്കാനാണ്?…

മൗനം

“പറയുവാനേറെയുണ്ടായിട്ടും വാക്കുകൾ നിശ്ചലമായപ്പോൾ അവർക്കിടയിൽ മൗനം തിരശ്ശീലയിട്ടു. ഇരുവർക്കുമിടയിലെ മൗനം, ശബ്ദം നഷ്ടപ്പെട്ട വാദ്യം പോലെയായി. നിഴൽ വീണ വഴിയിൽ മൗനത്തിൻ്റെ അകമ്പടിയോടെ പല പാദങ്ങളും നടന്നകന്നു. കുളിർത്തെന്നലിനും കൊടുങ്കാറ്റിനും സാമ്യം പകർന്നത് വാക്കുകളുടെ ശൂന്യത മാത്രമായിരുന്നു. ചെറു മൂളലിലൂടെയും, വൻ  ആക്രോശത്തോടെയും കാറ്റ് എന്തൊക്കെയൊ പറയാനാഗ്രഹിച്ച് ഒഴുകി അലഞ്ഞു. എന്നാൽ മൗനത്തിനപ്പോഴും നഷ്ടപ്പെട്ട വാക്കുകളെ വീണ്ടെടുക്കാനായില്ല. മൗനം സാക്ഷിയായി പലതും നടന്നു; നിശബ്ദതയുടെ പുതപ്പിൽ കൂനിപ്പിടിച്ച്‌, പല വിരഹങ്ങൾക്കും കൂടിച്ചേരലുകൾക്കും, ഏറ്റു പറച്ചിലിനും മനം മാറ്റലിനും…

മഴ

“കാറ്റിൻ്റെ അകമ്പടിയോടെ കാലം തൻ്റെ ഓർമ്മകളെ മണ്ണിലേക്കു കുടഞ്ഞിട്ടു. പളുങ്കു മണികൾ ചിതറും പോലെ ആ ഓർമ്മകൾ മണ്ണിൻ്റെ മാറിൽ ചിതറിത്തെറിച്ചു വീണു. കാലം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ഓർമ്മകളുടെ നൊമ്പരത്തിൽ വാനത്തിൻ്റെ അതിരുകൾ നെഞ്ചിടിക്കും ശബ്ദത്തിൽ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. കൈവിട്ടുപോയ ഓർമ്മകളെ കണ്ടെത്താനായി ശരങ്ങൾ പോലെ വെള്ളിവെളിച്ചം ഭൂമിയിലേക്കു പായിച്ചു. പക്ഷേ ഓർമ്മകളുടെ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ തഴുകുവാനാളില്ലാതെ, കൈപ്പിടിയിൽ ഒതുക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ തേങ്ങലിൻ്റെ മർമ്മരത്തോടെ ഇല്ലാതാകുകയായിരുന്നു. കടലിൻ്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്…തിരമാലകളുടെ ആരവങ്ങളിലേക്ക് …ഒന്നുമല്ലാതെ എത്തിച്ചേർന്നപ്പോൾ, നഷ്ടപ്പെട്ട ഓർമ്മകളെ മറന്നെന്ന പോലെ വാനം ഈറൻ…

വിസ്‌മൃതിയിൽ നിലാവ് പെയ്യുമ്പോൾ

വിസ്മൃതിയിലെങ്ങോ നിലാവു പെയ്തൊഴിയവേ.. നിൻ്റെ തീരങ്ങളിൽ ഇളവേൽക്കുവാൻ വന്ന ഒരു മേഘശകലമായ് ഒഴുകിയിരുന്നു ഞാൻ. ഇരുൾ മാഞ്ഞു മെല്ലെ തെളിയുന്ന മാനം പോൽ മറവി തൻ മറനീക്കി വരികയായ് ഓർമ്മകൾ കനവിൻ്റെ ചരടിൽ കൊരുത്ത തീപ്പൂക്കളായ് നിൻ പ്രണയമെന്നെച്ചുട്ടുപൊള്ളിക്കവേ വീണ്ടുമാ പിൻവിളിയിലുള്ളം നടുങ്ങിയോ? അന്യൻ…എന്നും നീയെനിക്കന്യൻ ഉച്ചക്കൊടുംവെയിലിലൊരു മരഛായ തൻ കുളിർ പറ്റി ഒരു മാത്ര ഒന്നായി നിന്നവർ ഇരുവഴിയേ പിരിഞ്ഞവർ നമ്മളെന്നും ഒരു വാക്കിൻ്റെ ഉൺമയെ മുറുകെ പുണർന്നവർ നിറമുള്ള നിഴലുപോലൊരു വ്യർത്ഥമോഹത്തിൻ ചിരിയും നിരാശയും…

പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങൾ

മോൾക്ക് ഒരു സ്കൂളിൽ ജോലി ശരിയാവുന്നുണ്ടെന്നും അതിനു കുറച്ച് കാശ് മാനേജർക്ക് കൊടുക്കണമെന്നും അത് കൊണ്ട് എല്ലാവരുടെയും ഭാഗമുള്ള സീതത്തോടിലെ രണ്ടര ഏക്കർ വിറ്റാലോ എന്നും പറഞ്ഞു രാവിലെ ചിറ്റ അമ്മയെ വിളിച്ചു. അച്ഛനോട് ഇക്കാര്യം അവതരിപ്പിക്കുന്നതിന് എൻ്റെയും കൂടെ സഹായം അമ്മ ആവശ്യപ്പെട്ടു. പതിവ് പോലെ വൈകി എത്തിയ അച്ഛനോട് അത്താഴ സമയത്തു അമ്മ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു. “പത്തിരുപത്തഞ്ചു ഷീറ്റ് കിട്ടുന്ന സ്ഥലമാ അത് വിറ്റ് കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എന്നാ എടുത്തു ജീവിക്കും”. പ്രതീക്ഷിച്ച പോലെ…

ചിലന്തി വലകൾ

കിടപ്പുമുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് ഭാര്യ മെല്ലെ അകത്തു കടക്കുന്നതും, കട്ടിലിനടിയിൽ നിന്ന് അധികം ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ (ഭർത്താവിൻ്റെ ഉറക്കത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്താതിരിക്കാൻ) എന്തോ വലിച്ചെടുക്കുന്നതും, എന്തെല്ലാമോ അടുക്കിവയ്ക്കുന്നതും, കണ്ണുകൾ തുറക്കാതെ തന്നെ അയാൾ അറിഞ്ഞു. വീണ്ടും ഉറക്കത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വഴുതിയിറങ്ങുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അയാൾ ഓർത്തു, നാളെ ഭാര്യയുടെ സഹോദരൻ്റെ വിവാഹ നിശ്ചയമാണ്. ഇന്ന് അവർ, അവളുടെ നാട്ടിലേക്ക് പോകുന്നു. അവരിപ്പോൾ അവരുടെ ദാമ്പത്യത്തിൻ്റെ ഒൻപതാം വർഷത്തിലേക്ക് കടന്നിരുന്നു. എന്നു വച്ചാൽ ഓരോ ചലനത്തിൻ്റെയും ശ്വാസഗതിയുടെയും അർത്ഥവും ഉദ്ദേശ്യവും പോലും തിരിച്ചറിയുവാൻ…

തലമോടികൾ

ഉറക്കമെണീറ്റാലന്തിവരെയെത്ര തലമോടികൾ വകഞ്ഞും ചീവിയും ചീകാതെയും നരച്ചും ചെമ്പിച്ചും കറുത്തും പിരിഞ്ഞും പിരിയാതെയും നീർത്തും തൂക്കിയും ചുരുട്ടിയും തലമോടിയെച്ചിന്തിച്ചുറക്കമില്ലാരാത്രികൾ അതിലൊരു രാത്രിയിൽ മരണം പാതിമെയ്യായ മാത്രയിൽ ചിന്തയേറിപിളർന്നിതെന്തിനീ മുടി ഈ തടി മുടിചുമെന്നോർത്താൽ. നിങ്ങൾക്കും എഴുതാം..ഒരു പക്ഷേ ഇതൊരു തുടക്കമായിരിക്കാം. പണ്ടെപ്പോഴോ പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ച ഒരു യാത്രയുടെ തുടക്കം. അക്ഷരങ്ങളുടെ ലോകത്തിലൂടെ ഒരു കൊച്ചു പ്രയാണം. ഈ പ്രയാണത്തിൽ പങ്കാളികളാകാൻ താല്പര്യമുള്ളവർ താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ലിങ്ക് വഴി ബന്ധപ്പെടുക, എനിക്കും എഴുതണം കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾക്കായി, info@wordket.com എന്ന ഇ-മെയിലിൽ…

യമുനയുടെ ഹർത്താൽ

ഒഴുകില്ല ഞാനിനി പഴയ വഴിയിലെ അഴുകിയ ചെളിക്കുണ്ടു കീറിലൂടെ വെറുമൊരു ഓടയല്ല ഞാൻ, ഹിമവാൻ്റെ ശൗര്യം തുടിക്കും ജ്വലിക്കുന്ന ചോലതാൻ സംസ്‌കാര ഹർമ്യങ്ങൾ പൂത്തതും, കായ്ച്ചതും എന്നുമ്മറത്തിന്നു തന്നെയല്ലെ പൈതൃകപ്പൂജകൾ തൻ പേരിലെന്നെയീ വിഷലിപ്തമാക്കുന്ന തർപ്പണങ്ങൾ ഇനിയെൻ്റെ മാറിലേക്കെറിയല്ലെ മക്കളേ പാഷാണപ്ലാസ്റ്റിക്ക് കഷണങ്ങളെ എൻ്റെ മരണമെത്തും മുമ്പ് കാണുവാനാശയായ്, ഹരിതാഭമായൊരു തട്ടകത്തെ കാളിയൻ തുപ്പിയ വിഷമല്ല, കാലം തളിർക്കാൻ വമിപ്പിച്ച കടും വിഷം ഇന്നെൻ്റെ കണ്ണനില്ല, ഇവിടെ കാർവർണ്ണനെ അമ്പെയ്ത നിഷാദൻ മാത്രം വയ്യെനിക്കെൻ്റെ  പിതാവേ ഹിമവാനെ…